Auteursarchief: Gerrit Geuvers

Bedankt voor je vakantie

Geplaatst op door

Het was best ver, Parijs. Dat wisten wij natuurlijk al lang, anders waren we er veel vaker geweest. Maar Niels, die heeft voor hetere vuren gestaan en hij liet zich verleiden om ernaartoe te rennen. En niet zo maar om iets geks te doen, maar om schuldenvrij zijn nieuwe leven te vieren.

vakantie

In Amerika (waar anders) is een man die van reizen zijn beroep heeft gemaakt. De rijken der aarde huren hem in om hun drukbezette agenda’s te omhullen met de illusie van vrijheid en avontuur. De reizende man krijgt betaald voor zijn gehele vakantie, maar moet daarvoor wel de man-zonder-vrije-tijd voorzien van foto’s, filmpjes en verhalen.

uurtje vakantie per dag

Terug naar de Achterhoek. Geen puissant rijke mecenas die even zijn buidel trekt, maar wel veel goede vrienden die hem op 30 september uitzwaaien vanuit het wielercafé. Ruim 100 mensen volgen hem dagelijks via Duitsland, weer Nederland, België en Frankrijk. Mooie routes, waar we volop van hebben kunnen meegenieten. Niels was niet te beroerd om onderweg een filmpje te posten of verhaaltje te delen.
Het was alsof wij dagelijks een uurtje op vakantie waren.

best ver

Zijn voorbereiding was indrukwekkend: alle geneugten des levens (de meeste dan toch) werden terzijde geschoven met de focus op Parijs. Maar eigenlijk vertrouwde hij het toch vooral op zijn talent.

Waterloo

Achteraf was Belgisch Limburg een kantelpunt. Daar ontstonden pijntjes die hij wel op tafel legde maar met hetzelfde gebaar er weer vanaf relativeerde. Zodoende passeerde hij Waterloo, op voorhand een symbolische etappeplaats. Maar hij overwon het en stak met goede moed de Franse grens over.

Finish in niemandsland

finish

Onderweg naar St Quentin voelde het toch niet goed genoeg om Parijs lopende te halen. Ergens tussen de loopgraven van de Eerste Wereldoorlog hees Niels de witte vlag. De spieren van zijn linkerscheen en een gestaag groeiende berg van pijnstillers deden de das om.
Erg jammer voor Niels. Maar ook voor ons, want onze vakantie was ineens voorbij.

Kathelijn

Gelukkig voor Niels was Kathelijn dichtbij. Wat waren de volgers blij. Aanvankelijk zou Niels namelijk geheel alleen gaan rennen. Maar de rondom hem zwermende peugeot met kath en hond bleken geen overbodige luxe. Ze pikten hem op bij een bushalte ergens in het niemandsland tussen de oude frontlinies. En belangrijker: onze vakantie was toch niet voorbij.

Niels, Eiffel en Kathelijn
Pont Neuf

ererondje

En zo reed Kathelijn met Niels naar de Eiffeltoren. Foto’s, filmpjes en verhaal uit de Lichtstad. En een ererondje op de goede afloop. Via Pont Neuf (de Nieuwe Brug, maar wel de oudste van Parijs) naar de Eiffeltoren.

goede afloop

Een goede afloop, zo’n rondje en de sfeer van Paris-by-night. Maar nog beter is de reis naar huis (en de kinderen) en de goede afloop op vrijdagmiddag in het wielercafé. Want Parijs is dan wel ver, maar het gaat natuurlijk om het verhaal. En wie reist heeft veel te vertellen.
Over beddentocht, masseuses en pillen. Niels gaat vrijdag de grootste inspanning van de afgelopen twee weken doen: het verhaal van zijn avontuur. En dan smaakt het biertje goed.

happy at home

Een eind op weg

Geplaatst op door

Vanochtend zag het er nog goed uit voor ons als volgers. Niels vertrok al om 5.00 uur uit uit de Waalse stad Bergen voor een etappe van 60 kilometer richting St.Quentin. Niels had zelf goede moed, maar hij wist meer dan wij.

Frankrijk bereikt

Meer asfalt

Door een nieuwe keuze voor de ondergrond (vooral asfalt) leidde de route via lange kaarsrechte wegen naar het einddoel Parijs. Niels had afscheid genomen van de mooie routes over binnenweggetjes en paadjes. Maar of het eindeloze asfalt goed zou zijn voor het moraal van een hardloper, betwijfelde ik. Misschien zouden de vlotte kilometers dan weer voor extra wilskracht kunnen zorgen hield ik mezelf voor.

2CV

Vroeger, toen ik nog jaarlijks met mijn partner in een 2CV naar Bretagne op vakantie ging, ontweek ik om budgettaire redenen de Franse tolwegen. Zo belandde ik ieder jaar weer op wegen die als langs een lineaal waren ontworpen. Bloedsaai maar geen getreuzel, lekker doorjakkeren met die Lelijke Eend (ik geloof het nu bijna zelf niet meer). Alles om het gemiddelde op te voeren. En tegen de tijd dat de tent in Carnac overeind stond was de sfeer tot op het bot verziekt.

Boulangerie

Later begreep ik dat ik de reis als een middel zag naar het doel. Niet goed: ik had juist de reis als doel op zich moeten zien. Lang leve het slingerende weggetje, stadje met terrasje en dorpje met boulangerie.
In de loop van de jaren is het een stuk beter geworden. De stress onderweg is verdwenen maar daarvoor ben ik wel vier kinderen ouder en ondertussen al 60 jaar.

Inzicht

Niels is pas – goh ik weet ’t eigenlijk niet – een stuk jonger en heeft in een tiendaagse cursus veel geleerd. Die strakke gemiddelde tempo’s dienden geen enkel verstandig doel. Beter is het om onderweg gewoon door te leven en te genieten van wat je ziet.

En nu is het volgende inzicht tot rijping gekomen. Het einddoel is mooi maar niet ten koste van jezelf. Dat is een mantra dat iedereen bij zijn vertrek op 30 september bij het wielercafé Parijs is nog Ver hem toewenste. Maar na 9 dagen heeft Niels die mooie woorden daadwerkelijk ervaren. En degenen die zijn worstelingen meemaakten kunnen erover meepraten.

Pijntjes en twijfel

“Eigenlijk was de etappe naar Ham de grens van wat ik normaal aankon. Dat was de derde etappe. Daarna werd het worstelen, kwamen de pijntjes binnen en sloop de twijfel rond.

Diverse hulp langs de weg heeft me geholpen (Violet, de masseuse uit Leuven) en de dokters Jessica en Laurien in de volgende etappe. Maar als ik de steun van jullie niet had gehad was ik in Ham waarschijnlijk al gestopt.“

Kou en pilletjes

“Ook vandaag had ik de bij de start het idee om een dag rustig te lopen, maar ik was niet gekleed voor koude, dus ik moest noodgedwongen hardlopen om me warm te houden. En toen dacht ik al: Niels, dit ga je niet volhouden tot Parijs.”

“Het was me overigens hoogstwaarschijnlijk wel gelukt als ik die pilletjes van die doktoren was blijven slikken. Ibuprofen, dat heb ik verzwegen om geen onrust te zaaien, ik verwachtte dat het goed zou werken.“

Hier stopt het, Jolimetz

Uiteindelijk kwam ik bij een plek waar ik koffie nam en ik een ibuprofen kon nemen maar ik koos ervoor om het eens niet te proberen. Hoeveel pijn heb ik werkelijk in mijn lijf zitten. Toen merkte ik dat het echt tot op het bot kwam. Ik wilde geen risico’s nemen die het niet waard zijn.

Ziek op de bank

Mijn ego had ik al eerder achtergelaten, nu is het inzicht gekomen dat ook de eindstreep niet heilig is.
Ik wil geen papa zijn die straks het hele wekend ligt te herstellen op de bank en er niet is voor de kinderen.
En dan Marco te Mebel, die heeft me in dienst genomen en is heel coulant geweest door me meteen al snipperdagen te geven. Ik wil daar niet ook nog een aantal ziektedagen achteraan plakken.

370 kilometer

Het sportieve einddoel is niet bereikt maar het spirituele einddoel wel zeker.Het heeft me heel veel gebracht. Ik heb 370 kilometer gelopen, daar ben ik supertrots op. Maar daarvoor stond ik al op 4-5 pillen per dag. Ik vind niet dat dit project hoort te eindigen in een maagzweer.

Ik heb ervan genoten, jullie hopelijk ook. Volgend jaar gaan we voor uhhh …., voor Barcelona. Haha.

Kiezenet

Een dikke knipoog en über-cool om in het olympisch jaar gewoon voorbij te lopen aan Parijs2024. Wat nu? Komt Niels meteen naar huis? Of gaat hij los in Parijs?

Los in Parijs op “tiener tour” ooit! (jaar foto onbekend..)


In ieder geval heeft Kathelijn hem opgepikt. Dat was ook de planning maar dan in de beoogde finishplaats van vandaag, Le Quesnoy. Een heel mooi dorpje dat, zoals zoveel plaatsen in Noord Frankrijk een Nederlandse naam heeft: ‘Kiezenet’ heet het dan. Na een overnachting in het Vlaams-Franse Kiezenet brengt de volgauto (nu een bezemwagen) hem naar Parijs.

Le vent me portera

Hoe lang het verblijf in Parijs gaat duren is niet bekend maar zeker is dat Niels vrijdag om 16 uur in het wielercafé is om desgewenst nog eens haarfijn uit de doeken te doen wat er onderweg door hem heenging: de wind zal me dragen (liedje van Noir Désir)

Dag 8. C’est ma vie

Geplaatst op door

Bergen, de plaats op aarde met de meeste regen. Maar dan wel in Noorwegen. Niels is de andere kant op en is in Bergen, met een van de mooiste Grote Markten van België. Daar genoot hij intens van zijn eerste biertje in een lange periode. In de wetenschap dat Parijs nog best ver is. Het leven zit soms tegen, en soms ook mee, zoals de Bergense Adamo al zong.

Un demi litre bière

Lopen en rennen

“Gisteren (vrijdag) 50 kilometer gewandeld, dat was wel prettig. Maar de laatste 10 kilometer toch maar gaan hardlopen, uit noodzaak. Het werd snel donker en langs de invalsweg voel je jezelf -zonder vier wielen- opgejaagd wild. Snel van deze weg af. En daarna was het zoeken en dolen naar uiteindelijk hotel Lido. Ik was eigenlijk helemaal op. Toen ontstond het idee om een rustdag in te lassen.“

Massage

“Vandaag zou ik me dus goed kunnen verzorgen. Een massage, een sauna, goed eten en de route goed voorbereiden.
Dat eerste ging meteen al niet goed: geen massage te vinden. Hier in Bergen is er geen Violet. En als er al gemasseerd wordt moet je langs een Franstalige voicemail. Dus ik ben maar op pad gegaan. Ook dat leverde geen beschikbare plekjes op.”
Ik denk dat Vlaams-Hongaars-Roemeense Violet een lot uit de loterij was. Maar Leuven zien we niet meer in de achteruitkijkspiegel. Niels kijkt vooruit.

Sauna

“En dan gaan we twee keer uitgebreid in bad”, zong Henk Westbroek. Niels is twee keer naar de sauna geweest op de rustdag. “Het hoorde bij het hotel, dus waarom niet. En tussendoor inkopen voor de dag van morgen. De zon scheen heerlijk over de terrassen op de Grote Markt van Bergen. Zo heerlijk dat ik de verleiding niet kon weerstaan om een biertje te drinken. De ober begreep echter niet dat ik aan een klein biertje genoeg had en schotelde me een halve liter voor.

Daarna naar het hotel om te rusten en te eten. Niet uit eten, dat kost toch best veel tijd en in mijn kamer kan ik lekker liggen. In een restaurant ziet dat er best gek uit.“

Asfalt

“Vandaag ook gerealiseerd dat de finale gaat beginnen, mede omdat ik morgen Frankrijk inloop. Parijs is haalbaar maar niet via de Komoot-route voor hardlopen. Die is echt genieten maar soms een hel: slechte paden, natte weilanden en brandnetels. Ik heb met de Komootdeskundige vanuit het café een route met meer verharding uitgekozen. Vanuit m’n hotel in Bergen is het nog 235 kilometer tot de Eiffeltoren. Dat kan ik in vier dagen afleggen, ben ik woensdagavond in Parijs, reis ik donderdag terug en vrijdag om 16.00 uur in het Wielercafe Parijs is nog ver.“

Fourage voor Frankrijk

Back on track

“Etappe 5 en 6 waren echt wel een struggle. Ik ben de laatste jaren naar trailrunning toegegroeid maar ik voel me toch beter op asfalt. Door keuze voor meer asfalt kom ik back on track. Ik heb alles ingepakt, de wekker gezet om morgen vroeg te vertrekken. Morgen staat Kathelijn bij de finish van de dag. Ze heeft dan een slaapplek geregeld. Dat zal schelen.
Ik ga kijken of ik weer kan opschakelen van wandelen naar hardlopen, rustig aan, niet forceren. Ik heb er vertrouwen in dat ik het ga redden.“

C’es ma vie, c’est pas l’enfer, c’est pas le paradis

Een korte samenvatting. Adamo (uit Mons) zegt het mooi en het klinkt nog beter. Weinig meer aan toe te voegen.

Dag 7. De klungelende mens

Geplaatst op door

Geregeld bekruipt me een onbestemd gevoel over de mensheid: een mix aan geniale en onzinnige ideeën enerzijds en een ongekende hoeveelheid energie en geld anderzijds om daar invulling aan te geven. Het feit dat ik slechts van een fractie van die onzinnigheid kennis heb stemt me melancholisch.
Ik heb het niet over Niels, of toch wel. Want hij loopt door België, het land van de belachelijke ideeën, en hij praat ons bij over de klungelende mens.

Niels houdt er niet van beloften te breken. Gisteravond beloofde hij in Waterloo voor vandaag actieve rust: een marcheer-etappe zou het worden. En een marcheer-etappe werd ’t.
De kilometers kropen als een bejaarde slak over ons mobieltje. Maar … het vorderde gestaag en Niels was vroeg aan de dag begonnen.


Het beloofde een zware dag te worden met flink wat hoogtemeters, waarbij vooral de afdaalmeters een aanslag op de achillespezen zouden kunnen zijn. Waar je met de fiets bij 14% alleen met je vingers hoeft bij te remmen staat de lopende atleet altijd ‘aan’.
Gelukkig was onze protagonist goed voorbereid en heeft hij de 6e etappe zonder problemen overleefd. Moe maar voldaan vleide hij zich in een van de twee bedden die het Lido van Mons met de fraaie naam ‘de sleutel naar de sterren’, hem bood.

Praatjes

Door zijn actieve-rust-dag kwamen de praatjes weer terug. Een buikspreek-act van een draaiend hek, vrolijk soppen door het natte gras, stroom van de boer en een beetje donderjagen op de campus van Mons (bij Bergen). Het antwoord uit het wielercafé bleef niet uit. Een aanmoediging met guirlandes en fluitjes.

Met zijn scherpe blik legde Niels ook een van de meest kapitaalintensieve projecten van onze zuiderburen vast. Een scheepslift bij Strépy-Thieu. De bakken van de lift zijn ruim honderd meter lang en hebben gemiddeld 3,75 meter water. De lift brengt schepen naar een hoogte van 73 meter, het Henegouws plateau. En ook weer naar beneden als ze het uitzicht hebben bewonderd.


Waar de Belgen vooral heel erg mee in hun nopjes zijn is dat door staatkundige veranderingen (van staat naar gewest) het allemaal veel sneller en goedkoper kon. De aanleg begon in 1982. In 2002 werd het eerste schip naar het plateau gebracht. Door problemen met de ondergrond kostte het project 647 miljoen euro, vier keer zo duur als was begroot.

Rustdag in Bergen

De klungelende mens, maar binnenkort komt Niels door de loopgraven. Laten we daar nog maar niet aan denken. Eerst een rustdag en dan de Franse grens over.

Dag 6. Suiker uit Waterloo

Geplaatst op door

Voor de volgers van de held van dit verhaal zijn het wankele tijden. Pijnscheuten in de bil, een dikke knie en lastig parcours. Maar uiteindelijk komt Niels steeds bovendrijven.

Spiertje of knietje?

Al na een paar kilometer in de vijfde etappe leken de vleugels van Violet Muntenau (lees de blog van gisteren) gesmolten. Een pijnscheut van bil tot knie bracht Niels tot stoppen. “Een beetje spierpijn, een getwist spiertje, kan ik wel aan. Maar ik wil niet iets forceren. Want de komende maanden heb ik nog zoveel andere hardloopwedstrijden (halve marathon Doetinchem, Terschelling, Montferland, Egmond, Heuvelrug) te doen.”

Que? Dat was wel een pijnscheut voor deze trouwe volger: ik dacht dat ‘Parijs’ bijzonder was. Nu blijkt het gewoon een van de vele uitdagingen te zijn. Maar goed, daar stap ik overheen. Er is niet echt iets beschadigd 😁

Dokter

Bij Niels bleek het ook nog goed te zitten. Twee (vrouwelijke) doktoren hebben hem bepoteld en verklaard dat zijn gewrichten nog soepel marcheren. Masseuse Violet had ‘t inderdaad wel goed gezien. Voor een beetje spierpijn schrikken ze in Vlaanderen niet terug. Ze schreef ‘efkes een pillekke’ voor.

Het heldere licht voor deze dag kwam van de woorden van een trainster uit eigen omgeving. Ze had eens ‘actieve rust’ geadviseerd. En zo legde Niels het laatste stuk van de vijfde etappe stevig wandelend af. Als maarschalk Wellington marcheerde hij op Waterloo af.
En Niels merkte dat hij niets meer voelde van de pijn.

Napoleon

Over Waterloo gesproken. ‘Je Waterloo vinden’ is een bekend gezegde en betekent ‘je definitieve ondergang ervaren’. Die hing tot vandaag als het zwaard van Damocles boven het project. Maar nu Niels het heeft bereikt ligt de weg naar de Lichtstad open. Te voet, te paard of fiets, Niels komt in Parijs.
Dat gold niet voor Napoleon want hij moest die na de nederlaag in Waterloo zijn definitieve ondergang onder ogen zien. Dat deed hij overigens op Sint Helena (4 sterren op TripAdvisor). De kleine keizer had zich vergaloppeerd toen hij de ultieme come back kid dacht uit te hangen. Hij stak de grens met de Nederlanden over (Charleroi was toen nog Nederlands) om de Engelsen en Duitsers een slag voor te zijn. Dat lukte niet want in de laatste minuut scoorden de Duitsers het winnende doelpunt (wat begin 19e eeuw nog geen gezegde was).

Standbeeld voor Niels
Bed voor Niels

Duizenden doden

Een mooi stadje Waterloo. En het slagveld is ook indrukwekkend met de Leeuw van Waterloo op een kunstmatige heuvel. De Slag bij Waterloo (en Quatre Bras) was overigens een serieus bloedbad. De Engelsen verloren 15 duizend man, de Duitsers 7 duizend en de Fransen zelfs 25 duizend man. Van deze massale slachtpartij is weinig terug te vinden. Waarschijnlijk zijn de skeletten van de soldaten verwerkt tot suiker. In de buurt van Waterloo maar geen suiker in je koffie vragen.

La Zone Rouge

Morgen zet Niels de tocht naar Parijs weer voort. Hij zal beginnen met actieve rust, dus een straf wandeltempo. En misschien ook niet meer dan dat. Als hij de Franse grens oversteekt komt hij in wederom een met bloed doordrenkt gebied: ‘le zone rouge’. Grote delen van de streek zijn als gevolg van La Grande Guerre (Eerste Wereldoorlog) nog steeds niet begaanbaar vanwege het oorlogstuig dat er ligt.

Dag 5. Violet Munteanu masseert vleugels bij Niels

Geplaatst op door

En die Croque Monsieur in de morgen is een zware gast.

“Het begon al om 5.00 uur. Want ik wilde om 6.00 uur vertrekken. Dat lukte allemaal. Ik had een lampje op mijn hoofd want het was nog echt donker. En Komoot leidde me meteen al het bos in. Echt ‘into the wild’.”

Zwaar op de maag

Als volger van Niels kreeg ik eigenlijk een blair-witch-project-gevoel (kijk zelf). Maar even later stuurde Niels al een foto van hem op een terras in Aarschot. “Van veraf zag ik al dat het een leuk stadje zou zijn en had ik mijn zinnen gezet op een koffie in het zonnetje. Heerlijk was dat. Nam er ook een tosti bij, een croque monsieur. Maar toen ik weer op weg was lag die monsieur een beetje zwaar op de maag”.

die croque monsieur komt nog

Hoe hij die machtige monsieur heeft uitgezet, maakte geen onderdeel uit van het ingesproken bericht. Misschien willen we dat ook niet weten.

Bilspier

Het ging onderweg weer van mooi naar mooier, Niels geniet wel volop. Maar er kwam ook een ongemak bij. “Een bilspier speelt op. Dat líj́kt het tenminste, want het trekt ook naar mijn knie en ik voel het zelfs onder mijn voet.
De volgende stad is Leuven. Ik denk er dan aan om daar een stop te maken en me te laten masseren. Ik heb dan wel 15 kilometer minder gelopen dan de planning was maar die kan ik de komende dagen proberen in te halen. Het voordeel is dat Gea een appartement heeft geregeld in Leuven, dus een geluk bij een ongeluk. Een lekker plekje op het goede moment.”

appartement Leuven
met Belgisch uitzicht

Hongaars-Roemeense massage

“Kathelijn is ook in Leuven en samen googlen we een massage in Leuven. We vinden Violet Effect, een masseuse die internationaal veel prijzen heeft gewonnen.”
Niels is aardig onder de indruk maar als hij zijn verhaal vertelt is dat wederzijds. Violet, die Hongaarse is met de mooie Roemeense achternaam Munteanu, biedt meteen een gratis massage aan. Dat betekent geenszins dat ze het afraffelt, want als Niels weer buiten staat voelt het alsof hij zweeft. “Dat belooft veel voor de komende dag. Ik was sowieso niet bang dat ik een blessure zou hebben. Het voelde aan als een spiertje dat verkeerd zat. En Violet bevestigde dat”. Dus de moraal is goed.

Niels zweeft naast Violet

Niet om het een of ander, maar Niels heeft Violet zo ver gekregen dat ze misschien naar Parijs komt om de Grande Entree mee te maken. Wie laat zich nog meer overhalen om naar Parijs te komen?

Koolhydraten

Na de massage was het alleen nog een restaurantje vinden waar we flink wat koolhydraten naar binnen kunnen schuiven. “En dan kijken of ik morgen in de loop van de dag een aantal kilometers kan inlopen op het schema!”

Dag 4. Rustdag in Tessenderlo

Geplaatst op door

Toen Niels uit Doetinchem vertrok dacht hij wel elke dag zo’n 55 kilometer te kunnen lopen. Maar na dag 3 blijkt dat wel een beetje te belastend te zijn. Dus neemt hij in Tessenderlo een rustdag.

“Gisteravond was ik zeker van de zaak: ik ga een rustdag nemen, maar vanochtend voelde het best wel weer goed. Maar ik denk dat ik een gevecht zou aangaan, waarvan de winst niks oplevert. Dat is zinloos. “

over zinloos gevecht gesproken …

Belgische wildernis

“Na dag 2 had ik al gemerkt dat het niet zo verstandig is om een strak schema vast te houden als je jezelf in de vernieling helpt.
Misschien zou ik het wel kunnen hoor, maar elke dag rennen is toch te belastend.

Zou ik ook kunnen kiezen voor andere routes? Minder hobbelpaadjes over gras, meer verharding? Komoot kan routes maken voor bijvoorbeeld gravelfietsen of gewoon fietsen.

Mwah nee! Daar is deze route veel te mooi voor. Maar ik heb wel mijn ego in de Belgische wildernis achtergelaten.”

Leuven

“Ik heb ook nog overwogen om een halve etappe te lopen, tot Leuven. Maar het is de vraag of ik in zo’n dynamisch stadje goed kan uitrusten. En Kathelijn had hier een schoon plekske gevonden tijdens een gesprek met wat locals. Op de plek van de finish van gisteren. Dus kan ik morgen direct weer verder.”

binnen is het beter

Starten om 6 uur

“Wat ook meetelt, vanuit Doetinchem vertrok ik om 8 uur. En toen had ik ook al weinig spelling in de middag. Een beetje op tijd starten is ook erg prettig, rond 6 à 7 uur, dan kan ik de dag een beetje naar achteren halen. Het begon krap te worden, de slaap was nog maar net voldoende.”

De dag naar achteren halen, mooi gezegd. De etappes zijn net iets te lang om in een dag te rennen. Je schuift daardoor steeds iets op. Zeker op warme dagen is dat een probleem.

Nog een rustdag

“De afgelopen drie dagen veel geleerd, hoe pak je zo’n ultra-trail aan. Met die ervaring kan ik komende dagen wat zuiniger lopen. Dan kan ik zeker een reeks van vier dagen maken en dan eventueel een rustdag.”

Dat zou mooi zijn want na het weekend lopen de temperaturen weer iets op. Nog een dag rust om weer ‘de dag naar achteren te halen’.

En dan nog drie dagen volgens de berekening van Niels, “want Parijs ga ik halen, ook al is het ver.”

rustdag in tessenderlo

Dag 3. Is er leven op Pluto?

Geplaatst op door

De derde etappe was zwaar, ‘de hel’ zei Niels na afloop. Deze etappe voerde hem België binnen maar het had ook Pluto kunnen zijn geweest.

Vooral in de buurt van Ham ging het zwaar. De woonplaats van Japser Philpsen, ‘de Vlam van Ham’, misschien wel de beste sprinter uit het hedendaagse peloton. Maar Niels kreeg toen weinig meer uit de benen. “Het leek wel pap”. Bekijk (en beluister) de korte zompige video en lees zijn verhaal.

Poort naar de hel

Weten jullie nog die hekken aan het eind van de vorige etappe? Het was geen stop-niet-verder, maar de poort naar hel. Wat een zware dag.

poort naar de hel

Het begon goed, beetje kort geslapen maar verder best goed. Vlak na de start even mijn moeder gebeld, en lekker gelopen. Maar tussen de 40 en 20 km voor de finish, waren er hele stukken lastig wandelpad en hoog gras. De sokken nat, en vol met mul zand. Die Komoot stuurt je soms door onherbegzaam gebied, heel mooi maar wel heel zwaar.

Besnuffeld

Het voelde op bepaald moment alsof ik door de benen zakte. Om de 5 km moest ik even zitten. Toen ben ik even gaan slapen, de wekker op 20 minuten gezet. Daarna ging het wel weer. Daarna nog twee keer. Lag ik op mijn handdoekje te pitten, schrok ik wakker van een hond die me stond te besnuffelen. “Ja ik moet even rusten,” murmelde ik. Het baasje wenste me het beste: “Geniet ervan” en liep weer verder.

Dus voor mensen die dachten dat ik van de mooie omgeving genoot: daar had ik vandaag geen tijd voor, het waren de hoognodige rustmomentjes.

De Chinees

Later in de middag werd het iets koeler, en ik kreeg contact met Kathelijn. Maar de batterij raakte op. En het water ook. Toen zag ik een Chinees aan de overkant van de weg. Ik liep binnen en die vrouw vroeg wat ik had besteld. Ik kon me niets herinneren dus ik koos voor water. En een stopcontact voor de telefoon. Toen er weer 27% op de batterij stond durfde ik het wel weer aan.

Maar het was al laat, en ik had geen zin om door Komoot weer de bossen ingestuurd te worden. Dus ik koos voor Google Maps, lekker over de weg. Ik was toen al dicht bij Kathelijn, die me op deze finishplaats zou ontmoeten. We stonden op een paar honderd meter van elkaar maar wisten dat niet. En de telefoon was alweer naar 2% gezakt. Snel een screenshot naar Bas gestuurd die daarmee Kathelijn heeft geloodsd. 

Pap in de benen

Toen de zon onder was liep ik trouwens wel weer als een malle, dat geeft wel vertrouwen. Maar nu, in een best luxe appartement, voelen mijn benen als pap. Misschien neem ik morgen wel een rustdag.

Dag 2. Een mooie dag naar het einde van de wereld

Geplaatst op door

Het was een warme dag om te lopen, eigenlijk te warm. “De route was voor 90% over niet-verharde wegen en paden. Dat is mooi maar ook zwaar. En soms met onvindbare afslagen: hardlopen is dan een zoektocht tussen de struiken naar een paadje. Veel ging vandaag over smalle trails of brandnetel-boulevards.” Bekijk videobeelden van Niels van onderweg.

Nieuw leven nieuw inzicht

Het was ook een feestelijke dag, deze 1 oktober. Een nieuw leven is begonnen. “In mijn marathon heb een omslag gemaakt in hoe ik de dag aanpak. Toen ik vertrok uit Doetinchem dacht ik nog in tijden. Bijvoorbeeld dat ik er zeven uur over zou moeten gaan doen. Ik heb besloten vaker stops te nemen. Te genieten ook van de omgeving en van de ontmoetingen.”

“Vandaag kwam al snel Eddy Takkenkamp met zijn zoontje Billy op mijn pad. Dat was een leuke verrassing. En in Mierlo een uiterst vriendelijke kastelein, Frans. Hij had z’n bruine kroeg in de schaduw van de immens grote kerk. Een heerlijk rustmomentje. En de koffie kreeg ik gratis. Energy for free.”

Helmond, geen Eindhoven

Eindhoven laat Niels rechts liggen. Vanuit historisch oogpunt ook niet de moeite waard, Helmond was tot voor kort veel interessanter. De Zuid-Willemsvaart van Maastricht naar Den Bosch (1826) had een haven in Helmond. Eindhoven had geen goede reden om aangetakt te worden. De Zuid-Willemsvaart ontsloot het turfgebied en nam de economie van Helmond en Veghel mee in de vaart der volkeren. Eindhoven moest wachten op de komst van de broers Philips en hun techniek.

Techniek sucks

Maar techniek is ook niet alles. Hadden we gisteren een melt-down. Vandaag maakt de Garmin van onze marathonheld een spoorzoeker. De navigatie raakte in de war, rechts werd links en links werd rechts. En dat aan het einde van een dag rennen. “Een best vermoeiende dag en dan is helder denken niet zo vanzelfsprekend.” Als het zo doorgaat blijkt Parijs toch nog ver.

End of the world

“Na veel kleine paadjes en korte weggetjes werd het op het eind een stuk strakker. Dat was fijn maar daardoor zag ik van verre al aankomen dat het einde van de wereld naderde. Waar ik ook keek: alleen maar hekken en eindeloos grasveld.”
Als dit niet de hel is dan toch zeker niet de hemel. Niels besluit onder een hek nog 50 meter door te lopen en ziet man in de tuin sproeien, “Ik snel zijn erf op, voordat-ie kon weglopen, maar het werd al snel duidelijk dat hij me geen onderdak ging bieden. Wel wees hij me een B&B een stukje verder. Die belde ik: de man had een kamer vrij, hoewel ze eigenlijk voor minimaal 3 nachten verhuurden. Maar in de tijd dat ik de 100 meter naar de voordeur had gelopen had zijn vrouw zijn coulance al de kop ingedrukt en stond ik er bedremmeld bij. Net als de man des huizes vermoed ik.”

Grand Café in Valkenswaard

“Ze namen wel de tijd om een alternatief te vinden. Boven een grand café in Valkenswaard, op vier kilometer. Ik zag twee auto’s op de oprit maar geen van twee kwam in beweging. Dus werd de dag nog 4 kilometer langer.”

“Het genot is groot, hier in Valkenswaard: een groot bed waar ik lekker languit kan liggen, da’s beter dan de foetus-houding in de caravan van gisteren. En de keuken was nog niet gesloten waardoor ik nog een supergrote salade met hamburger in mijn mik kon schuiven.”
Morgen weer een grens over. Ik tel drie provincies en vanaf morgen drie landen.

Dag 1. ’t Is even wennen, in ieder geval voor ons

Geplaatst op door

Parijs is nog ver, dat was de aanleiding, maar na een lang traject is zelfs dat haalbaar. Na dag1

Thuisfront

Terwijl Niels de hoek omliep dook de goegemeente op de mobiel om hem te tracken. En het werkte. En het was gaaf om te zien. Plaatsen die we kennen maar niet vaak komen. En later plaatsen waar we van dromen maar nooit zullen komen.

Opsporing

Via Emmerik over de Rijn, door naar Kleef. Alles gaat goed, maar dan door het Reichswald. Niels’ kruimelspoor slingert en stokt. Een aantal vrienden is hem achterna gereden om hem aan te moedigen. Na een lange zoektocht weten Jeroen en Ivo de de route voor auto en lopen te laten kruisen. Marco stuurt zijn Chevrolet kordaat op Niels af die schielijk het struweel in vlucht.

Meltdown

Hoewel de foto een aanstaande afrekening suggereert blijkt het goed volk. De drie hebben zelfs croissants bij zich voor het geval Niels een hongerklop heeft. Dat is niet het geval.
Niels loopt weer verder maar is toch uit het ritme. En na het speuren naar de route in het bos lijkt er -nog voor Gennep- sprake van een algehele meltdown.
Het stipje op de tracker staat stil. En het weigert in beweging te komen. Ook na diverse keren refreshen, zelfs schudden van de telefoon brengt het stipje niet verder.

Boer

Het blijkt dat Niels te veel knopjes in een keer heeft ingedrukt. Dat vertelt hij in een audio-verslagje. Een uurtje later komt een nieuwe tracker tot ons en blijkt hij onderweg naar Sint Anthonis. Bij een bietenboer knoopt Niels een praatje aan. Een stukje verder is wel iets te vinden. En dat blijkt. Een aantal adressen geprobeerd, bij de derde is de eigenaresse zo aardig hem naar een mini-camping te brengen waar hij in een klein caravannetje kan overnachten. De campingdochter leent hem een fiets zodat hij bij de plaatselijke Albert Heijn een maaltijd kan scoren.

Normaal

Wat me opvalt is het gemak waarmee Niels het avontuur tegemoet gaat. Dat staat in schril contrast met de met zorg en vrees omzwachtelde instelling van het thuisfront, mijzelf incluis. Misschien moeten we het allemaal maar normaal gaan vinden.

Dag 1. Niels vertrekt onder luide aanmoedigingen

Geplaatst op door

Om acht uur is Niels dan eindelijk vertrokken. Ruim veertig fans genoten van het frêle herfstige ochtendgevoel. En van een Parijs-achtig ontbijtje en van elkaar. Het was (al vanaf 7.00 uur) gezellig in ‘Parijs is nog Ver’ op dag 1

Ontbijt op terras

Vanaf 7.00 loopt het wielercafé vol. De koffie van OpKop is een goede start, Deka-markt sponsorde croissants voor de eerste trek en Jeroen sleept een barbecue het terras op waarop Frank eitjes bakt voor de tweede trek.

Uitleg van de held

Terwijl binnen gasten nog knabbelen aan de broodjes en koffie volop vloeit arriveert de held van dit verhaal, Niels. Natuurlijk lopend. Alsof een vat vol emoties wordt ontkurkt. Niels is onder de indruk van de aanwezigheid en aandacht. Hij heeft veel te vertellen want ja, de fans zijn ook onder de indruk van zijn uiterlijk. Hij ‘staat scherp’ en is volgehangen met bidons en een camelbag. En nog meer spulletjes voor onderweg. Niels antwoordt alle vragen geduldig zet vervolgens zijn GPS-tracker aan

Stil om de hoek

Op de Tour-de-France-claxon van Cyriel Sars start Niels zijn tocht (check die video en abonneer je voor volgende). Applaus klinkt door de nog heiige Spinbaan. Na 100 meter stokt het enthousiasme want van links komt een auto, die zal ‘m toch niet ….
Niels pakt gelukkig het fietspad links en duikt de stilte in. We schakelen over naar de gebakken gebakken eitjes van Frank en de koffie van Gerrits wielercafé
We volgen hem voortaan via de GPS-tracker. Als ik dit schrijf is hij al de Rijn over, en zelfs Kleef voorbij.

Chil voor de start

Geplaatst op door

Het is dag-1 en de messen zijn geslepen. Alle fans zijn klaar voor het grote startschot (waarover straks meer), het wielercafé is gereed, Niels staat strak en nog belangrijker: het sponsordoel is bijna gehaald.

Vijfduizend euro

We zijn enorm verheugd dat het doel zo glorieus is gehaald. De vijfduizend euro is weliswaar nog niet bereikt maar dat bedrag is tot stand gekomen doordat we het streefbedrag steeds hoger konden stellen. Jullie waren fantastisch. Als een vorm van dank kun je via deze website Niels live volgen in zijn hardlooptocht naar Parijs. Als-ie smokkelt kun je dat zien, maar wie maalt daarom. Niels zal ons voorzien van foto’s en filmpjes vanuit de actie. Kroegbaas Gerrit zal dagelijks (of dan toch heel vaak) een stukje tekst over zijn ervaringen aan deze site toevoegen.

Stroomlijn

De laatste dag was Niels nauwelijks onder de mensen. Een korte cappuccino kon nog wel en passant zijn gestroomlijnde kapsel te showen. Bij nader inzien zou een vrijmibo een slechte appetizer zijn voor Le Grand Départ. Dus was de chill-modus de beste voorbereiding.
Zenuwen of spanning konden we niet bespeuren. “Dat klopt, ik voel me erg rustig. Waarschijnlijk zal ik morgenochtend wel spanning voelen. Het zal nog lastig zijn om me in te houden: ik moet niet harder dan gemiddeld 10 kilometer per uur lopen.”
Alles verloopt dus gladjes, de hele voorbereiding verloopt in een stroomlijn.

Voorpret is voorbij

Morgen, zaterdag 30 september, de dag je wist die ging komen. We hebben allemaal veel plezier beleefd aan de voorbereiding. Zoveel plezier dat het niet eens meer uitmaakt of hij het wel of niet haalt. Gezond blijven is belangrijker. De voorpret is vaak het leukst, hoewel ik me niet kan voorstellen dat de komende 10 (?) dagen saai zullen zijn.

Startschot

We openen het uitzwaai-moment om half acht (7.30 uur) met een smakelijk ontbijt, un petit déjeuner Parisiènne. Voor 5 euro kun je met croissants, ei met spek jus d’orange en koffie of thee jouw dag beginnen. Cyriel Sars zal met een Tour-de-France-knipoog het startschot geven.
Daarna vindt geen van onze goede adviezen nog gehoor, want dan is hij onderweg, naar Parijs.

Herstellen voor het bewegen

Geplaatst op door

Niels wordt aardig verwend, vlak voor hij zich helemaal uit elkaar trekt. Vandaag was hij bij de beweeghersteller. De wat?

Masseren

Een fysiotherapeut, een masseur, dat kennen we wel. Maar een beweeghersteller, dat is iets anders. Of toch niet?
De foto laat gewoon een massage zien door Sabine Visser. Ik zeg “lekker masseren, daar is niets mis mee”. Maar wat je ziet is maar de helft van het herstel, je moet ook ruiken. Tijdens het masseren dwarrelt een aromatherapie de neus van de atleet in. En die combinatie werkt beter. Kijk ‘m genieten.

Laatste avondmaal

Het houdt niet op met deze sessie op de massagetafel. Je kunt wel zeggen dat de laatste dagen voor de start naar Parijs voelen als een laatste avondmaal.
Morgen (vrijdag dus) gaat Niels naar de sauna (Palestra). Ook heel erg om van te genieten, als je ervan houdt.
En om het helemaal af te ronden: de kapper. Kapper Hardy aan de Terborgseweg heeft een comfortabele stoel klaarstaan waarin een van de kapsters hem onder handen neemt. Aerodynamica staat voorop neem ik aan.

Kers op het laatste avondmaal

Ben je benieuwd naar zijn kapsel? Kom dan naar het wielercafé tijdens de vrijdagmiddagborrel. Niels krijgt daar de kers op het laatste avondmaal. Bewonder zijn ontspannen lichaam, zijn open poriën en zijn snelle coupe.

voor een massage moet je wel op je buik liggen

Un Grand Départ van Niels

Geplaatst op door

In Doetinchem neemt het enthousiasme voor Niels’ epische tocht langzaam toe. Velen willen hem graag uitzwaaien, zelfs als hij zaterdag 30 september al om 8.00 uur vertrekt. (dag -3)

Uitzwaai-ontbijt

Daarom organiseren we in Parijs is nog Ver aan de Spinbaan 21c een speciaal uitzwaai-ontbijtje. Un petit déjeuner français, met croissants, confiture en jus d’orange. En natuurlijk café au lait of een espresso. En dat alles voor de kleine bijdrage van 5 euro, die ook ten goede komt aan de actie Niels rent naar Parijs.

Zelf geregeld

Niels zelf heeft even geregeld dat de croissants gesponsord worden door de Deka-markt. Grote dank aan onze buurtsuper. Het wielercafé zorgt voor de confiture, de jus d’orange en café au lait.
Om de sfeer nog verder te verhogen zal er ook een lied worden aangeheven.

De eerste meters

Dus wees op tijd: vanaf 7.30 uur staat alles klaar en gaat de adrenaline omhoog.
Als het ontbijt is opgepeuzeld en de stemmen gesmeerd kunnen we om 8.00 uur onze handen warm klappen voor Niels’ eerste meters op weg naar Parijs.

En daarna gaan we wachten tot-ie terugkomt.

Kath en hond volgen op de voet

Geplaatst op door

Met haar Peugeot 307 volgt Kathelijn Fij met haar Duitse herdershond, Fonz, de marathon op de gepaste afstand, maar toch nauwgezet (dag -4)

Vakantie

Kathelijn: “Ik vond het allemaal geweldig maar ik zag ook wel risico’s. Het is ontstaan uit puur enthousiasme en vanuit een idee dat je het wel aankunt. Ik ken hem een beetje: hij kan heel goed focussen op zo’n project. Maar je hebt niet altijd alles in eigen hand. Daarom stelde ik voor om mee te rijden. Mijn werk in de catering bij evenementen is in dit seizoen minder dus was het sowieso tijd voor vakantie.”

de volgwagen
Kathelijn en Fonz

Gepaste afstand

“Niels wilde eigenlijk helemaal alleen lopen, niets vooraf regelen, het hoogst noodzakelijke meenemen en verder obstakels ter plekke oplossen. Alles op eigen kracht en met eigen inventiviteit. Maar mijn aanbod vond hij toch wel prettig, dus we spraken af dat ik op gepaste afstand van zijn route mijn vakantie zou gaan vieren. Met Fonz, die had ik de afgelopen maanden al veel te weinig gezien.”

Road-trip

“We hebben wat overlegd en afgesproken dat ik wat kleren en eten bij me heb. Om de twee dagen treffen we elkaar. Hij heeft de route uitgezet maar wil zich niet binden aan vaste etappeplaatsen. Met een GPS-tracker kan ik zien waar hij is, zodat ik er snel kan zijn.
Tussendoor heb ik gewoon vakantie. Ik zoek leuke plekjes, ver van de snelweg, waar ik wat kan rondkijken en als het bevalt sla ik mijn tentje op. Eigenlijk een soort road-trip, ik zie wel wat het me brengt. Maar het eindigt in ieder geval in Parijs. Daar ben ik nog nooit geweest. Ik heb er enorm veel zin in.”

Yoga, wie wil dat nou niet?

Geplaatst op door

De voorbereiding is meer dan goede schoenen en efficiënt spulletjes meenemen. De training is het allerbelangrijkste. Maar in de week voorafgaand is ontspanning cruciaal. Alles voor de supercompensatie. Niels is overtuigd dat yoga cruciaal is. Lees zijn verhaal (maandag 25 september, dag -5).

“Vanavond heb ik bij Rianne een yogales gevolgd. Ik ken Rianne nog van voor de Corona-tijd. Toen volgde ik al yoga bij haar ter aanvulling op het hardlopen.
Mede door de Corona is Rianne gestopt met lesgeven. Zij is toen een studie fysiotherapie gaan volgen die ze volgend jaar afrondt.”

Waar de zon schijnt

“Het grappige is dat ik Rianne altijd weer tegenkom. Zo ook afgelopen zomer toen ik mijn training rondje op Braamt liep. Daar vertelde ik van mijn Parijs-avontuur. En nog grappiger: naast de werkplaats van Marco te Mebel (van de zonweringen), waar ze toch weer een yoga-studio gaat opstarten: Waar de zon schijnt.
Ik vind het toevallig dan alles weer bij elkaar komt. En na een hele mooie donatie vanuit haar mooie nieuwe bedrijf voor de mega-marathon naar Parijs moest ik natuurlijk weer even een lesje meedraaien. Wat ook heel erg goed is en uitstekend in de laatste rust- en herstelweek past.”

voor zware beroepen

Zware beroepen

“Na de les spraken we hier nog even over. Yoga is een heel goede aanvulling is op duursport. Maar misschien ook nog wel breder dan dat: voor zware beroepen om maar iets te noemen. Zo mag buurman Marco te Mebel, ook een gulle sponsor, binnenkort een uitnodiging verwachten heb ik vernomen. Bij Rianne is het in ieder geval heerlijk yoga volgen en lekker down to earth.”

Gelukkig maar.

Niels rent naar Parijs en neemt mee …

Geplaatst op door

Als je zo’n afstand gaat lopen en zelf in je onderhoud voorziet, wat neem je dan mee? Weinig, maar wel het hoogstnodige. In een mooie nazomerzon op het terras van het wielercafé legt Niels legt uit wat hij in zijn rugzakje stopt (dag -6)

Voor onderweg

Voor zijn marathons heeft Niels een rugzakje gekocht bij Bever. Strak op de rug maar wel comfortabel. Aan de schouderbanden, op zijn borst, draagt Niels twee soft-flakes. Dat zijn halveliterbidons die vacuüm blijven als je eruit drinkt. Dus geen geklots. In de borstbidons zit water. Op zijn rug heeft het rugzakje ruimte voor een camel-bag van twee liter. Daarin zit water met voeding. Door een slangetje dat hoog op de borst bevestigd kan hij even lurken van het krachtvoer.
Op de banden vlak boven de heup zitten twee tasjes. In het een zitten müslirepen, 10 per dag, witte chocolade en melkchocolade. In het andere tasje zit druivensuiker, voor een boost tussendoor.

Handdoek en joggingbroek

Voor persoonlijke verzorging past in het rugzakje een tandenborstel en tandpasta. En een ienie-mini flesje zeep. “Op slaapplekken zal er vast wel zeep en shampoo beschikbaar zijn.” Wel pakt hij een speciaal handdoekje in. Superdun en licht maar droogt uitstekend.

Ook neemt Niels kleding mee. “De hardloopkleding gaat in de was na iedere etappe. Dat droogt supersnel. Maar ik moet wel iets aan. Daarom een joggingbroek, een T-shirt en een onderbroek. Van alles één want in totaal heb ik dat dagelijks maar een uurtje aan.”

Calamiteiten

Voor calamiteiten passen ook pleisters, blarennaald, sporttape en een overlevingsdekentje in de rugzak. En een petje voor als het zonnig is. En natuurlijk een regenjack want het kan ook regenen. En voor die omstandigheid heeft Niels twee paar sokken bij zich. “Als het regent kunnen je voeten snel nat worden. Dan moet je snel iets droogs kunnen aantrekken.

Voor zijn elektronische apparatuur (telefoon, garmin-horloge) schuift Niels een powerbank in de rugzak en voor ’s avonds een oplader.

En tenslotte: om zijn sportvoeding te prepareren heeft hij drie zakjes sportvoeding in de rugzak. Als Niels de eerste dagen heeft afgelegd zal de volgauto met Kathelijn een nieuw voorraadje aanleveren. Zij zal de megamarathon van een korte nabijheid volgen om desnoods snel bij te kunnen springen.