Voor de volgers van de held van dit verhaal zijn het wankele tijden. Pijnscheuten in de bil, een dikke knie en lastig parcours. Maar uiteindelijk komt Niels steeds bovendrijven.

Spiertje of knietje?

Al na een paar kilometer in de vijfde etappe leken de vleugels van Violet Muntenau (lees de blog van gisteren) gesmolten. Een pijnscheut van bil tot knie bracht Niels tot stoppen. “Een beetje spierpijn, een getwist spiertje, kan ik wel aan. Maar ik wil niet iets forceren. Want de komende maanden heb ik nog zoveel andere hardloopwedstrijden (halve marathon Doetinchem, Terschelling, Montferland, Egmond, Heuvelrug) te doen.”

Que? Dat was wel een pijnscheut voor deze trouwe volger: ik dacht dat ‘Parijs’ bijzonder was. Nu blijkt het gewoon een van de vele uitdagingen te zijn. Maar goed, daar stap ik overheen. Er is niet echt iets beschadigd 😁

Dokter

Bij Niels bleek het ook nog goed te zitten. Twee (vrouwelijke) doktoren hebben hem bepoteld en verklaard dat zijn gewrichten nog soepel marcheren. Masseuse Violet had ‘t inderdaad wel goed gezien. Voor een beetje spierpijn schrikken ze in Vlaanderen niet terug. Ze schreef ‘efkes een pillekke’ voor.

Het heldere licht voor deze dag kwam van de woorden van een trainster uit eigen omgeving. Ze had eens ‘actieve rust’ geadviseerd. En zo legde Niels het laatste stuk van de vijfde etappe stevig wandelend af. Als maarschalk Wellington marcheerde hij op Waterloo af.
En Niels merkte dat hij niets meer voelde van de pijn.

Napoleon

Over Waterloo gesproken. ‘Je Waterloo vinden’ is een bekend gezegde en betekent ‘je definitieve ondergang ervaren’. Die hing tot vandaag als het zwaard van Damocles boven het project. Maar nu Niels het heeft bereikt ligt de weg naar de Lichtstad open. Te voet, te paard of fiets, Niels komt in Parijs.
Dat gold niet voor Napoleon want hij moest die na de nederlaag in Waterloo zijn definitieve ondergang onder ogen zien. Dat deed hij overigens op Sint Helena (4 sterren op TripAdvisor). De kleine keizer had zich vergaloppeerd toen hij de ultieme come back kid dacht uit te hangen. Hij stak de grens met de Nederlanden over (Charleroi was toen nog Nederlands) om de Engelsen en Duitsers een slag voor te zijn. Dat lukte niet want in de laatste minuut scoorden de Duitsers het winnende doelpunt (wat begin 19e eeuw nog geen gezegde was).

Duizenden doden

Een mooi stadje Waterloo. En het slagveld is ook indrukwekkend met de Leeuw van Waterloo op een kunstmatige heuvel. De Slag bij Waterloo (en Quatre Bras) was overigens een serieus bloedbad. De Engelsen verloren 15 duizend man, de Duitsers 7 duizend en de Fransen zelfs 25 duizend man. Van deze massale slachtpartij is weinig terug te vinden. Waarschijnlijk zijn de skeletten van de soldaten verwerkt tot suiker. In de buurt van Waterloo maar geen suiker in je koffie vragen.

La Zone Rouge

Morgen zet Niels de tocht naar Parijs weer voort. Hij zal beginnen met actieve rust, dus een straf wandeltempo. En misschien ook niet meer dan dat. Als hij de Franse grens oversteekt komt hij in wederom een met bloed doordrenkt gebied: ‘le zone rouge’. Grote delen van de streek zijn als gevolg van La Grande Guerre (Eerste Wereldoorlog) nog steeds niet begaanbaar vanwege het oorlogstuig dat er ligt.