De derde etappe was zwaar, ‘de hel’ zei Niels na afloop. Deze etappe voerde hem België binnen maar het had ook Pluto kunnen zijn geweest.

Vooral in de buurt van Ham ging het zwaar. De woonplaats van Japser Philpsen, ‘de Vlam van Ham’, misschien wel de beste sprinter uit het hedendaagse peloton. Maar Niels kreeg toen weinig meer uit de benen. “Het leek wel pap”. Bekijk (en beluister) de korte zompige video en lees zijn verhaal.

Poort naar de hel

Weten jullie nog die hekken aan het eind van de vorige etappe? Het was geen stop-niet-verder, maar de poort naar hel. Wat een zware dag.

Het begon goed, beetje kort geslapen maar verder best goed. Vlak na de start even mijn moeder gebeld, en lekker gelopen. Maar tussen de 40 en 20 km voor de finish, waren er hele stukken lastig wandelpad en hoog gras. De sokken nat, en vol met mul zand. Die Komoot stuurt je soms door onherbegzaam gebied, heel mooi maar wel heel zwaar.

Besnuffeld

Het voelde op bepaald moment alsof ik door de benen zakte. Om de 5 km moest ik even zitten. Toen ben ik even gaan slapen, de wekker op 20 minuten gezet. Daarna ging het wel weer. Daarna nog twee keer. Lag ik op mijn handdoekje te pitten, schrok ik wakker van een hond die me stond te besnuffelen. “Ja ik moet even rusten,” murmelde ik. Het baasje wenste me het beste: “Geniet ervan” en liep weer verder.

Dus voor mensen die dachten dat ik van de mooie omgeving genoot: daar had ik vandaag geen tijd voor, het waren de hoognodige rustmomentjes.

De Chinees

Later in de middag werd het iets koeler, en ik kreeg contact met Kathelijn. Maar de batterij raakte op. En het water ook. Toen zag ik een Chinees aan de overkant van de weg. Ik liep binnen en die vrouw vroeg wat ik had besteld. Ik kon me niets herinneren dus ik koos voor water. En een stopcontact voor de telefoon. Toen er weer 27% op de batterij stond durfde ik het wel weer aan.

Maar het was al laat, en ik had geen zin om door Komoot weer de bossen ingestuurd te worden. Dus ik koos voor Google Maps, lekker over de weg. Ik was toen al dicht bij Kathelijn, die me op deze finishplaats zou ontmoeten. We stonden op een paar honderd meter van elkaar maar wisten dat niet. En de telefoon was alweer naar 2% gezakt. Snel een screenshot naar Bas gestuurd die daarmee Kathelijn heeft geloodsd. 

Pap in de benen

Toen de zon onder was liep ik trouwens wel weer als een malle, dat geeft wel vertrouwen. Maar nu, in een best luxe appartement, voelen mijn benen als pap. Misschien neem ik morgen wel een rustdag.