Vanochtend zag het er nog goed uit voor ons als volgers. Niels vertrok al om 5.00 uur uit uit de Waalse stad Bergen voor een etappe van 60 kilometer richting St.Quentin. Niels had zelf goede moed, maar hij wist meer dan wij.
Meer asfalt
Door een nieuwe keuze voor de ondergrond (vooral asfalt) leidde de route via lange kaarsrechte wegen naar het einddoel Parijs. Niels had afscheid genomen van de mooie routes over binnenweggetjes en paadjes. Maar of het eindeloze asfalt goed zou zijn voor het moraal van een hardloper, betwijfelde ik. Misschien zouden de vlotte kilometers dan weer voor extra wilskracht kunnen zorgen hield ik mezelf voor.
2CV
Vroeger, toen ik nog jaarlijks met mijn partner in een 2CV naar Bretagne op vakantie ging, ontweek ik om budgettaire redenen de Franse tolwegen. Zo belandde ik ieder jaar weer op wegen die als langs een lineaal waren ontworpen. Bloedsaai maar geen getreuzel, lekker doorjakkeren met die Lelijke Eend (ik geloof het nu bijna zelf niet meer). Alles om het gemiddelde op te voeren. En tegen de tijd dat de tent in Carnac overeind stond was de sfeer tot op het bot verziekt.
Boulangerie
Later begreep ik dat ik de reis als een middel zag naar het doel. Niet goed: ik had juist de reis als doel op zich moeten zien. Lang leve het slingerende weggetje, stadje met terrasje en dorpje met boulangerie.
In de loop van de jaren is het een stuk beter geworden. De stress onderweg is verdwenen maar daarvoor ben ik wel vier kinderen ouder en ondertussen al 60 jaar.
Inzicht
Niels is pas – goh ik weet ’t eigenlijk niet – een stuk jonger en heeft in een tiendaagse cursus veel geleerd. Die strakke gemiddelde tempo’s dienden geen enkel verstandig doel. Beter is het om onderweg gewoon door te leven en te genieten van wat je ziet.
En nu is het volgende inzicht tot rijping gekomen. Het einddoel is mooi maar niet ten koste van jezelf. Dat is een mantra dat iedereen bij zijn vertrek op 30 september bij het wielercafé Parijs is nog Ver hem toewenste. Maar na 9 dagen heeft Niels die mooie woorden daadwerkelijk ervaren. En degenen die zijn worstelingen meemaakten kunnen erover meepraten.
Pijntjes en twijfel
“Eigenlijk was de etappe naar Ham de grens van wat ik normaal aankon. Dat was de derde etappe. Daarna werd het worstelen, kwamen de pijntjes binnen en sloop de twijfel rond.
Diverse hulp langs de weg heeft me geholpen (Violet, de masseuse uit Leuven) en de dokters Jessica en Laurien in de volgende etappe. Maar als ik de steun van jullie niet had gehad was ik in Ham waarschijnlijk al gestopt.“
Kou en pilletjes
“Ook vandaag had ik de bij de start het idee om een dag rustig te lopen, maar ik was niet gekleed voor koude, dus ik moest noodgedwongen hardlopen om me warm te houden. En toen dacht ik al: Niels, dit ga je niet volhouden tot Parijs.”
“Het was me overigens hoogstwaarschijnlijk wel gelukt als ik die pilletjes van die doktoren was blijven slikken. Ibuprofen, dat heb ik verzwegen om geen onrust te zaaien, ik verwachtte dat het goed zou werken.“
Uiteindelijk kwam ik bij een plek waar ik koffie nam en ik een ibuprofen kon nemen maar ik koos ervoor om het eens niet te proberen. Hoeveel pijn heb ik werkelijk in mijn lijf zitten. Toen merkte ik dat het echt tot op het bot kwam. Ik wilde geen risico’s nemen die het niet waard zijn.
Ziek op de bank
Mijn ego had ik al eerder achtergelaten, nu is het inzicht gekomen dat ook de eindstreep niet heilig is.
Ik wil geen papa zijn die straks het hele wekend ligt te herstellen op de bank en er niet is voor de kinderen.
En dan Marco te Mebel, die heeft me in dienst genomen en is heel coulant geweest door me meteen al snipperdagen te geven. Ik wil daar niet ook nog een aantal ziektedagen achteraan plakken.
370 kilometer
Het sportieve einddoel is niet bereikt maar het spirituele einddoel wel zeker.Het heeft me heel veel gebracht. Ik heb 370 kilometer gelopen, daar ben ik supertrots op. Maar daarvoor stond ik al op 4-5 pillen per dag. Ik vind niet dat dit project hoort te eindigen in een maagzweer.
Ik heb ervan genoten, jullie hopelijk ook. Volgend jaar gaan we voor uhhh …., voor Barcelona. Haha.
Kiezenet
Een dikke knipoog en über-cool om in het olympisch jaar gewoon voorbij te lopen aan Parijs2024. Wat nu? Komt Niels meteen naar huis? Of gaat hij los in Parijs?
In ieder geval heeft Kathelijn hem opgepikt. Dat was ook de planning maar dan in de beoogde finishplaats van vandaag, Le Quesnoy. Een heel mooi dorpje dat, zoals zoveel plaatsen in Noord Frankrijk een Nederlandse naam heeft: ‘Kiezenet’ heet het dan. Na een overnachting in het Vlaams-Franse Kiezenet brengt de volgauto (nu een bezemwagen) hem naar Parijs.
Le vent me portera
Hoe lang het verblijf in Parijs gaat duren is niet bekend maar zeker is dat Niels vrijdag om 16 uur in het wielercafé is om desgewenst nog eens haarfijn uit de doeken te doen wat er onderweg door hem heenging: de wind zal me dragen (liedje van Noir Désir)
