Het was een warme dag om te lopen, eigenlijk te warm. “De route was voor 90% over niet-verharde wegen en paden. Dat is mooi maar ook zwaar. En soms met onvindbare afslagen: hardlopen is dan een zoektocht tussen de struiken naar een paadje. Veel ging vandaag over smalle trails of brandnetel-boulevards.” Bekijk videobeelden van Niels van onderweg.

Nieuw leven nieuw inzicht

Het was ook een feestelijke dag, deze 1 oktober. Een nieuw leven is begonnen. “In mijn marathon heb een omslag gemaakt in hoe ik de dag aanpak. Toen ik vertrok uit Doetinchem dacht ik nog in tijden. Bijvoorbeeld dat ik er zeven uur over zou moeten gaan doen. Ik heb besloten vaker stops te nemen. Te genieten ook van de omgeving en van de ontmoetingen.”

“Vandaag kwam al snel Eddy Takkenkamp met zijn zoontje Billy op mijn pad. Dat was een leuke verrassing. En in Mierlo een uiterst vriendelijke kastelein, Frans. Hij had z’n bruine kroeg in de schaduw van de immens grote kerk. Een heerlijk rustmomentje. En de koffie kreeg ik gratis. Energy for free.”

Helmond, geen Eindhoven

Eindhoven laat Niels rechts liggen. Vanuit historisch oogpunt ook niet de moeite waard, Helmond was tot voor kort veel interessanter. De Zuid-Willemsvaart van Maastricht naar Den Bosch (1826) had een haven in Helmond. Eindhoven had geen goede reden om aangetakt te worden. De Zuid-Willemsvaart ontsloot het turfgebied en nam de economie van Helmond en Veghel mee in de vaart der volkeren. Eindhoven moest wachten op de komst van de broers Philips en hun techniek.

Techniek sucks

Maar techniek is ook niet alles. Hadden we gisteren een melt-down. Vandaag maakt de Garmin van onze marathonheld een spoorzoeker. De navigatie raakte in de war, rechts werd links en links werd rechts. En dat aan het einde van een dag rennen. “Een best vermoeiende dag en dan is helder denken niet zo vanzelfsprekend.” Als het zo doorgaat blijkt Parijs toch nog ver.

End of the world

“Na veel kleine paadjes en korte weggetjes werd het op het eind een stuk strakker. Dat was fijn maar daardoor zag ik van verre al aankomen dat het einde van de wereld naderde. Waar ik ook keek: alleen maar hekken en eindeloos grasveld.”
Als dit niet de hel is dan toch zeker niet de hemel. Niels besluit onder een hek nog 50 meter door te lopen en ziet man in de tuin sproeien, “Ik snel zijn erf op, voordat-ie kon weglopen, maar het werd al snel duidelijk dat hij me geen onderdak ging bieden. Wel wees hij me een B&B een stukje verder. Die belde ik: de man had een kamer vrij, hoewel ze eigenlijk voor minimaal 3 nachten verhuurden. Maar in de tijd dat ik de 100 meter naar de voordeur had gelopen had zijn vrouw zijn coulance al de kop ingedrukt en stond ik er bedremmeld bij. Net als de man des huizes vermoed ik.”

Grand Café in Valkenswaard

“Ze namen wel de tijd om een alternatief te vinden. Boven een grand café in Valkenswaard, op vier kilometer. Ik zag twee auto’s op de oprit maar geen van twee kwam in beweging. Dus werd de dag nog 4 kilometer langer.”

“Het genot is groot, hier in Valkenswaard: een groot bed waar ik lekker languit kan liggen, da’s beter dan de foetus-houding in de caravan van gisteren. En de keuken was nog niet gesloten waardoor ik nog een supergrote salade met hamburger in mijn mik kon schuiven.”
Morgen weer een grens over. Ik tel drie provincies en vanaf morgen drie landen.