Gisteravond is in het Wielercafe bekend gemaakt welk bedrag Niels voor het goede doel heeft opgehaald met zijn monstertocht.
De “cheque” van maar liefst € 3598 is vervolgens overgedragen aan Klaas Bakker, voorzitter van het Doetinchemse Gasthuisfonds.
Overhandiging cheque
Dit sluit het avontuur “Niels rent naar Parijs” dus heel mooi af! We willen dan ook iedereen die Niels gesponsord of gesteund heeft bij deze nogmaals bedanken!
Tot slot; Deze website zal wel online blijven. Want Niels heeft hier nog allerlei plannen mee! Zondag 5 november rent Niels de marathon van Terschelling. Wellicht volgt hier nog een verslag van… Wordt vervolgd dus!
Er was me gevraagd of ik nog een laatste stukje voor dit blog wilde schrijven. Als een mooie afsluiting van dit grote avontuur! Een avontuur, dat jullie hier blijkbaar op de voet gevolgd hebben.
Ik wist natuurlijk van te voren dat er vele volgers waren, maar de verhalen bij thuiskomst waren overweldigend! Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik wel even getwijfeld heb of ik hier wel wat wilde schrijven. Niet omdat ik woorden te kort zou komen om jullie allemaal te bedanken. Wat ik al eerder zei: Jullie betrokkenheid heeft me diep geraakt!
Ik zou dus moeiteloos 5000 woorden van dank op papier kunnen knallen. Waarom dan die twijfel, hoor ik jullie afvragen? Nah, ieder zo zijn talent! Die van mij ligt duidelijk bij het hardlopen en een goed feestje vieren lukt mij ook nog wel. Maar om nu in de (schrijvers) voetsporen van de pater familias, Gerrit, te treden? Dat zijn ‘Big shoes to fill’ om er maar eens een Engelse term in te gooien.
Home sweet home
Zoals jullie allemaal in de laatste blog hebben kunnen lezen ben ik dinsdagnacht samen met Cat (Kathelijn) en The Fonz weer in Doetinchem aangekomen. Waar ik liggend in mijn eigen bedje ook binnen 0.03 sec ‘vertrokken’ was.
De volgende dag had ik mij zelf getrakteerd op een dagje sauna. Naast dat het goed is voor het herstel, was ik er ook nog niet aan toe om onder de mensen te komen. De verhalen die komen nog wel, maar ik had nog even behoefte aan stilte en rust.
Donderdagochtend nog even bij Rianne langs geweest voor een yoga lesje en een deskundige blik op mijn scheenbeen laten werpen. Hierin kreeg ik nogmaals -en gelukkig maar- de bevestiging dat ik de juiste beslissing had genomen. Na de nodige rek en strek, adem in adem uit oefeningen weer huiswaarts om de rest van de dag op de bank met Netflix te vullen. Pootjes hoog, wat te snaaien binnen handbereik. Nix meer aan doen. Rust pakken nog, want vrijdag stond een feestje bij het wielercafé op het program!…
Vrijdag de 13e; ‘Paraskevidekatriafobie‘
Oftwel: de specifieke angst voor vrijdag de 13e. Over de oorsprong van dit fenomeen lopen de verhalen uiteen en hier ga ik mij dan ook niet verder aan wagen. Zoals ik al zei: ‘Big shoes to fill’.
Maar vooral was vrijdag de 13e de dag dat de rechter -met een klap van haar hamer- een einde maakte aan de schuldsanering. En als klap op den vuurpijl zou die dag ook nog afgesloten worden met een feestje bij het wielercafé! Ik had d’r in zin! Klaar om alle verhalen te vertellen en iedereen weer te ontmoeten.
En wat een warm onthaal was het! Gehuldigd met medailles, gouden croissants en warme woorden van onze pater familias, voelde ik mij weer helemaal thuis. Want naast dat het wielercafé nu ook een heel klein beetje een hardloop café is; Voelt het vooral als een thuis, daar waar ik mijn vrienden weer ontmoet! Waar we weer samen lachen, bijkletsen en een feestje bouwen. Dit alles onder het toeziend oog van onze Gerrit. En hij zag dat het goed was. ‘Vrijdag de 13e’ zal nooit meer hetzelfde zijn!
En mijn benen? Die moesten op zaterdag de 14e opnieuw herstellen, want er is nog lang en vrolijk gedanst die avond!
Het was best ver, Parijs. Dat wisten wij natuurlijk al lang, anders waren we er veel vaker geweest. Maar Niels, die heeft voor hetere vuren gestaan en hij liet zich verleiden om ernaartoe te rennen. En niet zo maar om iets geks te doen, maar om schuldenvrij zijn nieuwe leven te vieren.
vakantie
In Amerika (waar anders) is een man die van reizen zijn beroep heeft gemaakt. De rijken der aarde huren hem in om hun drukbezette agenda’s te omhullen met de illusie van vrijheid en avontuur. De reizende man krijgt betaald voor zijn gehele vakantie, maar moet daarvoor wel de man-zonder-vrije-tijd voorzien van foto’s, filmpjes en verhalen.
uurtje vakantie per dag
Terug naar de Achterhoek. Geen puissant rijke mecenas die even zijn buidel trekt, maar wel veel goede vrienden die hem op 30 september uitzwaaien vanuit het wielercafé. Ruim 100 mensen volgen hem dagelijks via Duitsland, weer Nederland, België en Frankrijk. Mooie routes, waar we volop van hebben kunnen meegenieten. Niels was niet te beroerd om onderweg een filmpje te posten of verhaaltje te delen. Het was alsof wij dagelijks een uurtje op vakantie waren.
best ver
Zijn voorbereiding was indrukwekkend: alle geneugten des levens (de meeste dan toch) werden terzijde geschoven met de focus op Parijs. Maar eigenlijk vertrouwde hij het toch vooral op zijn talent.
Waterloo
Achteraf was Belgisch Limburg een kantelpunt. Daar ontstonden pijntjes die hij wel op tafel legde maar met hetzelfde gebaar er weer vanaf relativeerde. Zodoende passeerde hij Waterloo, op voorhand een symbolische etappeplaats. Maar hij overwon het en stak met goede moed de Franse grens over.
Finish in niemandsland
finish
Onderweg naar St Quentin voelde het toch niet goed genoeg om Parijs lopende te halen. Ergens tussen de loopgraven van de Eerste Wereldoorlog hees Niels de witte vlag. De spieren van zijn linkerscheen en een gestaag groeiende berg van pijnstillers deden de das om. Erg jammer voor Niels. Maar ook voor ons, want onze vakantie was ineens voorbij.
Kathelijn
Gelukkig voor Niels was Kathelijn dichtbij. Wat waren de volgers blij. Aanvankelijk zou Niels namelijk geheel alleen gaan rennen. Maar de rondom hem zwermende peugeot met kath en hond bleken geen overbodige luxe. Ze pikten hem op bij een bushalte ergens in het niemandsland tussen de oude frontlinies. En belangrijker: onze vakantie was toch niet voorbij.
Niels, Eiffel en KathelijnPont Neuf
ererondje
En zo reed Kathelijn met Niels naar de Eiffeltoren. Foto’s, filmpjes en verhaal uit de Lichtstad. En een ererondje op de goede afloop. Via Pont Neuf (de Nieuwe Brug, maar wel de oudste van Parijs) naar de Eiffeltoren.
goede afloop
Een goede afloop, zo’n rondje en de sfeer van Paris-by-night. Maar nog beter is de reis naar huis (en de kinderen) en de goede afloop op vrijdagmiddag in het wielercafé. Want Parijs is dan wel ver, maar het gaat natuurlijk om het verhaal. En wie reist heeft veel te vertellen. Over beddentocht, masseuses en pillen. Niels gaat vrijdag de grootste inspanning van de afgelopen twee weken doen: het verhaal van zijn avontuur. En dan smaakt het biertje goed.
In Doetinchem neemt het enthousiasme voor Niels’ epische tocht langzaam toe. Velen willen hem graag uitzwaaien, zelfs als hij zaterdag 30 september al om 8.00 uur vertrekt. (dag -3)
Uitzwaai-ontbijt
Daarom organiseren we in Parijs is nog Ver aan de Spinbaan 21c een speciaal uitzwaai-ontbijtje. Unpetit déjeuner français, met croissants, confiture en jus d’orange. En natuurlijk café au lait of een espresso. En dat alles voor de kleine bijdrage van 5 euro, die ook ten goede komt aan de actie Niels rent naar Parijs.
Zelf geregeld
Niels zelf heeft even geregeld dat de croissants gesponsord worden door de Deka-markt. Grote dank aan onze buurtsuper. Het wielercafé zorgt voor de confiture, de jus d’orange en café au lait. Om de sfeer nog verder te verhogen zal er ook een lied worden aangeheven.
De eerste meters
Dus wees op tijd: vanaf 7.30 uur staat alles klaar en gaat de adrenaline omhoog. Als het ontbijt is opgepeuzeld en de stemmen gesmeerd kunnen we om 8.00 uur onze handen warm klappen voor Niels’ eerste meters op weg naar Parijs.
