Categoriearchief: blog

Een warm onthaal

Geplaatst op door

Er was me gevraagd of ik nog een laatste stukje voor dit blog wilde schrijven. Als een mooie afsluiting van dit grote avontuur! Een avontuur, dat jullie hier blijkbaar op de voet gevolgd hebben.

Ik wist natuurlijk van te voren dat er vele volgers waren, maar de verhalen bij thuiskomst waren overweldigend! Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik wel even getwijfeld heb of ik hier wel wat wilde schrijven. Niet omdat ik woorden te kort zou komen om jullie allemaal te bedanken. Wat ik al eerder zei: Jullie betrokkenheid heeft me diep geraakt!

Ik zou dus moeiteloos 5000 woorden van dank op papier kunnen knallen. Waarom dan die twijfel, hoor ik jullie afvragen? Nah, ieder zo zijn talent! Die van mij ligt duidelijk bij het hardlopen en een goed feestje vieren lukt mij ook nog wel. Maar om nu in de (schrijvers) voetsporen van de pater familias, Gerrit, te treden? Dat zijn ‘Big shoes to fill’ om er maar eens een Engelse term in te gooien.

Home sweet home

Zoals jullie allemaal in de laatste blog hebben kunnen lezen ben ik dinsdagnacht samen met Cat (Kathelijn) en The Fonz weer in Doetinchem aangekomen. Waar ik liggend in mijn eigen bedje ook binnen 0.03 sec ‘vertrokken’ was.

De volgende dag had ik mij zelf getrakteerd op een dagje sauna. Naast dat het goed is voor het herstel, was ik er ook nog niet aan toe om onder de mensen te komen. De verhalen die komen nog wel, maar ik had nog even behoefte aan stilte en rust.

Donderdagochtend nog even bij Rianne langs geweest voor een yoga lesje en een deskundige blik op mijn scheenbeen laten werpen. Hierin kreeg ik nogmaals -en gelukkig maar- de bevestiging dat ik de juiste beslissing had genomen. Na de nodige rek en strek, adem in adem uit oefeningen weer huiswaarts om de rest van de dag op de bank met Netflix te vullen. Pootjes hoog, wat te snaaien binnen handbereik. Nix meer aan doen. Rust pakken nog, want vrijdag stond een feestje bij het wielercafé op het program!…

Vrijdag de 13e; ‘Paraskevidekatriafobie‘

Oftwel: de specifieke angst voor vrijdag de 13e. Over de oorsprong van dit fenomeen lopen de verhalen uiteen en hier ga ik mij dan ook niet verder aan wagen. Zoals ik al zei: ‘Big shoes to fill’.

Maar vooral was vrijdag de 13e de dag dat de rechter -met een klap van haar hamer- een einde maakte aan de schuldsanering. En als klap op den vuurpijl zou die dag ook nog afgesloten worden met een feestje bij het wielercafé! Ik had d’r in zin! Klaar om alle verhalen te vertellen en iedereen weer te ontmoeten.

En wat een warm onthaal was het! Gehuldigd met medailles, gouden croissants en warme woorden van onze pater familias, voelde ik mij weer helemaal thuis. Want naast dat het wielercafé nu ook een heel klein beetje een hardloop café is; Voelt het vooral als een thuis, daar waar ik mijn vrienden weer ontmoet! Waar we weer samen lachen, bijkletsen en een feestje bouwen. Dit alles onder het toeziend oog van onze Gerrit. En hij zag dat het goed was. ‘Vrijdag de 13e’ zal nooit meer hetzelfde zijn!

En mijn benen? Die moesten op zaterdag de 14e opnieuw herstellen, want er is nog lang en vrolijk gedanst die avond!

Liefs, Niels

Dag 1. ’t Is even wennen, in ieder geval voor ons

Geplaatst op door

Parijs is nog ver, dat was de aanleiding, maar na een lang traject is zelfs dat haalbaar. Na dag1

Thuisfront

Terwijl Niels de hoek omliep dook de goegemeente op de mobiel om hem te tracken. En het werkte. En het was gaaf om te zien. Plaatsen die we kennen maar niet vaak komen. En later plaatsen waar we van dromen maar nooit zullen komen.

Opsporing

Via Emmerik over de Rijn, door naar Kleef. Alles gaat goed, maar dan door het Reichswald. Niels’ kruimelspoor slingert en stokt. Een aantal vrienden is hem achterna gereden om hem aan te moedigen. Na een lange zoektocht weten Jeroen en Ivo de de route voor auto en lopen te laten kruisen. Marco stuurt zijn Chevrolet kordaat op Niels af die schielijk het struweel in vlucht.

Meltdown

Hoewel de foto een aanstaande afrekening suggereert blijkt het goed volk. De drie hebben zelfs croissants bij zich voor het geval Niels een hongerklop heeft. Dat is niet het geval.
Niels loopt weer verder maar is toch uit het ritme. En na het speuren naar de route in het bos lijkt er -nog voor Gennep- sprake van een algehele meltdown.
Het stipje op de tracker staat stil. En het weigert in beweging te komen. Ook na diverse keren refreshen, zelfs schudden van de telefoon brengt het stipje niet verder.

Boer

Het blijkt dat Niels te veel knopjes in een keer heeft ingedrukt. Dat vertelt hij in een audio-verslagje. Een uurtje later komt een nieuwe tracker tot ons en blijkt hij onderweg naar Sint Anthonis. Bij een bietenboer knoopt Niels een praatje aan. Een stukje verder is wel iets te vinden. En dat blijkt. Een aantal adressen geprobeerd, bij de derde is de eigenaresse zo aardig hem naar een mini-camping te brengen waar hij in een klein caravannetje kan overnachten. De campingdochter leent hem een fiets zodat hij bij de plaatselijke Albert Heijn een maaltijd kan scoren.

Normaal

Wat me opvalt is het gemak waarmee Niels het avontuur tegemoet gaat. Dat staat in schril contrast met de met zorg en vrees omzwachtelde instelling van het thuisfront, mijzelf incluis. Misschien moeten we het allemaal maar normaal gaan vinden.

Dag 1. Niels vertrekt onder luide aanmoedigingen

Geplaatst op door

Om acht uur is Niels dan eindelijk vertrokken. Ruim veertig fans genoten van het frêle herfstige ochtendgevoel. En van een Parijs-achtig ontbijtje en van elkaar. Het was (al vanaf 7.00 uur) gezellig in ‘Parijs is nog Ver’ op dag 1

Ontbijt op terras

Vanaf 7.00 loopt het wielercafé vol. De koffie van OpKop is een goede start, Deka-markt sponsorde croissants voor de eerste trek en Jeroen sleept een barbecue het terras op waarop Frank eitjes bakt voor de tweede trek.

Uitleg van de held

Terwijl binnen gasten nog knabbelen aan de broodjes en koffie volop vloeit arriveert de held van dit verhaal, Niels. Natuurlijk lopend. Alsof een vat vol emoties wordt ontkurkt. Niels is onder de indruk van de aanwezigheid en aandacht. Hij heeft veel te vertellen want ja, de fans zijn ook onder de indruk van zijn uiterlijk. Hij ‘staat scherp’ en is volgehangen met bidons en een camelbag. En nog meer spulletjes voor onderweg. Niels antwoordt alle vragen geduldig zet vervolgens zijn GPS-tracker aan

Stil om de hoek

Op de Tour-de-France-claxon van Cyriel Sars start Niels zijn tocht (check die video en abonneer je voor volgende). Applaus klinkt door de nog heiige Spinbaan. Na 100 meter stokt het enthousiasme want van links komt een auto, die zal ‘m toch niet ….
Niels pakt gelukkig het fietspad links en duikt de stilte in. We schakelen over naar de gebakken gebakken eitjes van Frank en de koffie van Gerrits wielercafé
We volgen hem voortaan via de GPS-tracker. Als ik dit schrijf is hij al de Rijn over, en zelfs Kleef voorbij.